Ôba wydane u nŏs klasyki fantasy po ślōnsku:

"Hobit abo tam i nazŏd" ôd J. R. R. Tolkiena

"Farba Magije" ôd Terry'ego Pratchetta

Kożdŏ z ksiōnżek po 49 złotych, jak ôbsztalujesz kōmplet, tu uszporujesz 20%.

Wiyncej ô kŏżdej z ksiōnżek sam:

HOBIT ABO TAM I NAZŎD

FARBA MAGIJE

Confirma fratres tuos – te piękne słowa z Ewangelii według św. Łukasza obrał sobie jako życiowe motto czterdziesty siódmy opat wspólnoty benedyktyńskiej w Maria Laach – o. Adalbert (Franz) Kurzeja OSB (1920–2016). Urodzony na Górnym Śląsku, w Kuźni Raciborskiej, swoją edukację pogłębiał w Królewskim Gimnazjum Ewangelickim w Raciborzu. Jako student teologii został zwerbowany do wojska już po roku nauki i doświadczył wszystkich okrucieństw wojny oraz przemocy – początkowo na froncie wschodnim w Rosji, a następnie w południowej Francji i we Włoszech. W 1946 r. pracował przy odgruzowywaniu opactwa Monte Cassino, po czym powrócił na studia teologiczne. W 1951 r. przyjął święcenia prezbiteratu, a rok później wstąpił do wspólnoty benedyktyńskiej. W życiu zakonnym pełnił funkcje bibliotekarza, ceremoniarza oraz zakrystiana, a następnie – już jako kapłan – zajmował się teologią, poświęcając się badaniom liturgicznym. W latach 1977–1990 przewodził wspólnocie benedyktyńskiej w Maria Laach jako opat.

O. Kurzeja był przedstawicielem pokolenia, które – doświadczywszy okrucieństwa wojny oraz, nie wahając się tego powiedzieć, utraty swojego Heimatu – nie rozdrapywało ledwo zagojonych ran, lecz całym swoim życiem pracowało na rzecz pojednania polsko-niemieckiego oraz budowy nowej, pojednanej Europy w której narody Polski i Niemiec za pośrednictwem Ślązaków potrafiłyby podać sobie ręce na znak zgody, tak jak to uczynili polscy i niemieccy biskupi w czasie obrad Soboru Watykańskiego II. Dane mu było m.in. współcelebrować z biskupem opolskim Alfonsem Nossolem i biskupem Tadeuszem Rybakiem Mszę św. pojednania pamiętnego 12 listopada 1989 r. w Krzyżowej, kiedy to kanclerz Niemiec Helmut Kohl wymienił braterski uścisk pokoju z premierem polskiego rządu Tadeuszem Mazowieckim. Jednocześnie zapamiętamy Monografia oparta jest na pracy magisterskiej ks. Przemysława Pawlaka, która w 2022 r. uzyskała wyróżnienie Kapituły Nagrody im. Jana i Wojciecha Wawrzynków w XXII edycji konkursu na najlepszą pracę magisterską poświęconą dziejom politycznym, kulturze i problemom społecznym Śląska. został jako człowiek wielkiej pobożności i pokory, a także nieprzeciętnej łagodności i mądrości.

Książka poświęcona 40-letniej działalności krzyżanowickiego chóru parafialnego jest zapisem nie tylko interesującej historii zespołu, ale także kroniką życia muzycznego parafii oraz całego – leżącego na górnośląskim, polsko-czeskim pograniczu – regionu.  

Publikacja liczy 472 strony i zawiera dziewięć rozdziałów. W rozdziale pt. Historia w pigułce opisano rozwój chóru, jego największe osiągnięcia, a także problemy, z którymi zespół mierzył się w ciągu czterdziestu lat działalności. W kolejnej części, zatytułowanej Czterdzieści lat minęło…, znajdują się m.in. wspomnienia chórzystów oraz osób związanych z chórem. Zamieszczono tam również wybór, powstających przy różnych okazjach, okolicznościowych wierszy i życzeń.

Chóralny alfabet to rozdział, w którym – tak pół żartem, ale całkiem serio – przedstawiono wybrane wydarzenia, miejsca, nazwy, pojęcia, instytucje oraz osoby związane (w różnym stopniu) z czterdziestoletnią historią chóru, oczywiście w porządku alfabetycznym. W tej części zaprezentowano także bardzo krótkie biogramy wszystkich aktualnych chórzystów, jak również wspomnienia o zmarłych członkach.

Najbardziej obszerną częścią publikacji jest Kalendarium, czyli kronikarskie zestawienie wszystkich zapamiętanych wydarzeń – zwłaszcza publicznych występów – uzupełnione zachowanymi ilustracjami. Ostatnie dwa rozdziały to Repertuar, czyli zestawienie utworów śpiewanych przez chór, oraz Nasi chórzyści – lista wszystkich osób, które w ciągu tych 40 lat śpiewały w krzyżanowickim zespole.

Książka Chór parafii św. Anny w Krzyżanowicach 1985–2025 powstała na bazie doświadczeń z muzycznej przygody wszystkich, którzy należeli do tej wspólnoty śpiewaczej. Szybko można dostrzec w niej łączność pokoleń oraz pasję śpiewaczą, która niejednokrotnie łączy całe rodziny. Dlatego serdecznie zapraszamy do zapoznania się z tą niezwykłą publikacją. Jeśli zaś podczas lektury w sercu Czytelnika zapali się choćby mała iskierka podobnej pasji, nie warto odkładać jej na później – najlepiej od razu posłuchać swojej intuicji i podążyć za jej głosem.

Książka zawiera opis 42 zamków i pałaców w Sudetach Środkowych i na Przedgórzu Sudeckim od okolic Bolkowa po Kotlinę Kłodzką, współrzędne geograficzne GPS i informacje praktyczne. Opis rezydencji uzupełniają fotografie współczesne i historyczne, herby rodowe, ryciny i mapy.

Romuald M. Łuczyński, dociekliwy historyk z zamiłowania i krajoznawca z powołania, od lat śledzi i dokumentuje losy (zwłaszcza powojenne) dawnych rezydencji rodów szlacheckich i arystokratycznych w Sudetach, po obu stronach dzisiejszej granicy polsko-czeskiej, a także na całym Dolnym Śląsku. Efektem tych studiów są liczne opublikowane, naukowe i popularno-naukowe opracowania. Wśród nich znalazły się drukowane wcześniej prace, poświęcone sudeckim zamkom, dworom i pałacom Szlacheckie i arystokratyczne rezydencje w Sudetach czeskich. Sudety Zachodnie i Środkowe oraz Szlacheckie i arystokratyczne rezydencje w Sudetach czeskich. Sudety Wschodnie.

Książka zawiera opis 42 zamków i pałaców w Sudetach Wschodnich i na Przedgórzu Sudeckim od okolic Będkowic po Trzebieszowice, współrzędne geograficzne GPS i informacje praktyczne. Opis rezydencji uzupełniają fotografie współczesne i historyczne, herby rodowe, ryciny i mapy.

"Prezentowany tu tom swą narracją, układem graficznym i sposobem prezentowania treści, także stroną ilustracyjną nawiązuje do wspomnianych uprzednio wydawnictw, koncentrując uwagę Czytelnika tym razem na godnych szczególnego zainteresowania obiektach w Sudetach polskich. () Zawarte w książce opisy dziejów prezentowanych w nich obiektów, oparte są nie tylko na własnej obserwacji oraz starszej i współczesnej dokumentacji fotograficznej, ale także na wykorzystanych licznych archiwaliach. () Daje to gwarancję rzetelności opracowania, a zamieszczone przy okazji informacje o dostępności opisywanych obiektów dla zwiedzających i sposobach zwiedzania, czynią Szlacheckie i arystokratyczne rezydencje w Sudetach polskich swoistym, godnym polecenia przewodnikiem."

Janusz Czerwiński

Trzecia książka z popularnej i cenionej serii "Kryminalny Śląsk" - powieści inspirowanych prawdziwymi wydarzeniami.

Dziennikarz śledczy Borys Dyrda bada sprawę śmierci nielubianej nauczycielki z jednego z katowickich liceów.

"Wciągająca opowieść wiodąca przez najmroczniejsze zakamarki Śląska. Maestria obyczajowa i precyzja kryminalna. Taka jest Rechtorka!" - poleca Jędrej Pasierski.

W życiu prywatnym Dyrdy nastał trudny moment. Dziennikarz przeżywa głęboki kryzys osobisty, odsuwa się od swojej partnerki Krysi i pomieszkuje w redakcji. Tymczasem katowicka policja prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa nauczycielki jednego z liceów. Kobieta została brutalnie zamordowana w piwnicy własnego domu.

W wyniku przesłuchań uczniów oraz pracowników szkoły szybko wychodzi na jaw, że Marianna Szczerba miała opinię gnębicielki. Podejrzenia padają na jedną z nastolatek, znajomą córki Krysi. Czy szesnastolatka mogła z zimną krwią dokonać morderstwa? Czy policja nie wyciąga wniosków zbyt pochopnie? Borys bez reszty angażuje się w sprawę - być może tę dziewczynę, w przeciwieństwie do jego syna, da się jeszcze uratować.

Druga część z serii Kryminalny Śląsk - powieści inspirowanych prawdziwymi wydarzeniami.

Katowice, 2000 rok. W kamienicy przy ulicy Kochanowskiego zostają znalezione zwłoki Natalii Kuchcik, artystki Teatru Śląskiego. Kobietę zabito brutalnie, podrzynając jej gardło. Dzień wcześniej ofiara hucznie obchodziła czterdzieste urodziny. Komu naraziła się na tyle, że postanowił ją zabić?

Sprawą interesuje się dziennikarz Borys Dyrda. Szuka rys w perfekcyjnym, kolorowym życiu kobiety. Jednocześnie zmaga się z własnymi problemami. Brakuje mu kontaktu z dorosłą, pełną pretensji, córką a jego syn pogrąża się w nałogu narkotykowym. Borysa coraz częściej dopada także strach przed ślubem, na który naciska partnerka, Krysia.

W tle Katowice z przełomu wieków i historia kultowego rapera Magika.

"Fikcja osnuta na prawdziwej sprawie kryminalnej - oto danie popisowe Magdaleny Majcher, która nigdy nie zawodzi. FRELA to opowieść o zbrodni, o nieuleczalnej chorobie odbierającej godność i o dziennikarzu, któremu zależy na prawdzie. Zachwycają w tej powieści znakomicie odmalowany Śląsk (sprzed ćwierćwiecza!) i wyczuwalne, pulsujące w narracji napięcie. Powieść pochłania się na raz! Gorąco polecam!"

Robert Małecki

Pierwsza część serii Kryminalny Śląsk - powieści inspirowanych prawdziwymi wydarzeniami z dziennikarzem Borysem Dyrdą w roli głównej.

Rok 1998. W Szopienicach - zaniedbanej i uważanej za patologiczną dzielnicy - znika dziecko. Ciało dziewczynki zostaje znalezione w pobliskim stawie. Wszystko wskazuje na morderstwo, a podejrzenia dość szybko padają na jej wujka.

Borys Dyrda, doświadczony dziennikarz rozpoczyna śledztwo. Badając sprawę, odkrywa, że w przeszłości bez wieści przepadło kilka dziewczynek. Wszystkie zaginęły w niewielkiej odległości od domu, w okresie jesienno-zimowym, kiedy na zewnątrz szybko robi się ciemno. Każda z nich dorastała w śląskich dzielnicach biedy.

Dziennikarz dociera do ludzi, którym miejsce urodzenia odebrało szanse na równy start, a alkohol, bezrobocie, przemoc i bieda stępiły najbardziej podstawowe ludzkie odruchy, w tym troskę o własne dzieci.

"Wstrząsająca opowieść pokazująca mroczną stronę Górnego Śląska. Według mnie, Ślązaczki, to nie tylko kryminał, ale poruszająca historia o ludzkiej wielowymiarowości. Niezwykle mocna i ubogacająca lektura" Anna Dereszowska.

Mocna powieść Magdaleny Majcher inspirowana bohaterską postawą wyjątkowej lekarki i prawdziwą historią "śląskiego Czarnobyla". Poznajcie historię bliższą parwdzie niż Netflixowy serial...

Opowieść o silnej i niezłomnej lekarce, która odważnie stanęła po stronie najsłabszych, choć mogły ją za to spotkać nieprzewidziane represje. Jedna z najpopularniejszych polskich autorek przedstawia prawdziwą historię Jolanty Wadowskiej-Król, "śląskiego Czarnobyla" i "znikających dzieci".

Lata siedemdziesiąte, Szopienice - dzielnica Katowic. Do lokalnej przychodni pediatrycznej trafia kolejne niemowlę z niedokrwistością. Dzieci tu są mniejsze, gorzej rozwinięte od swoich rówieśników, a rejonowa szkoła specjalna pęka w szwach. Panuje powszechna opinia, że przyczyną są zaniedbania opiekunów i zły status materialny rodzin mieszkających w okolicznych familokach. Doktor Jolanta Wadowska-Król po rozmowie z cenioną profesor pediatrii zaczyna jednak podejrzewać, że prawda leży gdzie indziej. Troska o dzieci nie daje jej spokoju. Postanawia na własną rękę przeprowadzić dodatkowe badania. Ich wyniki są zatrważające. Lekarka nie wie jeszcze, że otworzyła puszkę Pandory, a to, co odkryła, na pewno nie spodoba się władzom PRL.

Trzeci numer kwartalnika "Nasza Fantastyka".

330 stron opowiadań, publicystyki i grafiki oraz dział komiksowy. Format B5. Okładka kartonowa, półmat; papier creme 2.0 (70g)

W NUMERZE:

Literackie miStyFikacje (opowiadania, nowele, miniatury)

SFERA: Szkice • Felietony • Eseje • Refleksje • Analizy

TranSFormacje

Pierwsza z zapowiadanych na 2026 rok książek Aleksandra Lubiny: "Zniewolony Śląsk"

Autor rozmawiał z AI na temat Wielkiego i Małego Śląska.

Fragment:

(…)
14.
Śląsk (Schlesien / Schlaesing / Slezsko / Silesia) nie jest też wielokulturowy ani krainą pogranicza. To kraina historyczna w granicach dynastycznych i państwowych Polski, Czech i Niemiec.
Śląsk to kraina kulturowa o bogatej historii, wyjątkowej tożsamości i niepowtarzalnej osobowości.

15.
Genius loci Śląska, broniąc się przed okupacyjną polityką „odniemczania” prowadzoną przez polskiego wojewodę Michała Grażyńskiego w autonomicznym województwie śląskim oraz generała Aleksandra Zawadzkiego od 1945 roku w prokomunistycznej Polsce w „ziemiach odzyskanych”, wymusił w Dolnym Śląsku, w Sudetach i w Górnym Śląsku poszukiwania i odnajdywania prawdy – do przyznania, że wygnanie przedwojennych mieszkań-ców tej krainy nie zmieniło faktu, że to oni stworzyli wspaniały Śląsk w kulturze helleńsko-chrześcijańskiej, a powojenni mieszkańcy tych ziem odnoszą korzyści materialne i duchowe z życia w „niemieckim” krajobrazie kulturowym.

17.
W familokach życie toczyło się wokół kopalni lub huty, kościoła i kuchni – z karminadlami i ciapkrautem. Jest to po części prawda. Jednak czerwone parapety i okna, festyny z kołoczem, krupniokami, żymlokami i wodzionką, stylizowane stroje górnicze i ludowe tworzą zafałszowany obraz tego wschodniego kawałeczka „nikiszowskiego” (Górnego) Śląska.

Zbiór felietonów Tomasza Słupika z lat 2023-2026

"Spędziłem na łamach miesięcznika Śląsk czas od lipca 2023 do stycznia 2026. Ponad dwa i pół roku. Napisałem 29 felietonów. Prawie 200 tysięcy znaków ze spacjami. Mogłaby z tego powstać mała książka. Dużo się w tym czasie nauczyłem. I kiedy spoglądam na ten mój dorobek, dostrzegam kilka wyraźnych linii rozwojowych, powtarzających się tematów. Są to oczywiście: Śląsk, Polska, Rosja w kontekście wojny w Ukrainie, ale również szerzej, jako kultura czy wręcz cywilizacja. Było bardzo poważnie, jak w tekście o filmie Strefa interesów i żartobliwie o wyprawie z córką do Zakopanego. Patos mieszał się z sarkazmem, ciepłą ironią czy dystansem".

Tomasz Słupik - dr nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce. Przedmiotem jego zainteresowań naukowych jest przede wszystkim filozofia polityczna. Znawca historii, kultury i współczesnych stosunków narodowościowych na Górnym Śląsku. Autor licznych artykułów naukowych i popularnonaukowych z tej dziedziny. Od 2003 roku zawodowo związany z Uniwersytetem Śląskim w Katowicach.

Publicysta zajmujący się sprawami życia politycznego i społecznego ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki górnośląskiej. Komentator życia politycznego w ogólnopolskich i regionalnych mediach.

Tom dziewiętnasty wielotomowego wydawnictwa, które ma objąć jak największą ilość słownictwa typowego dla gwar śląskich całego języka śląskiego (także w granicach Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej). Zawiera wyrazy gwarowe (w zasadzie XX-wieczne, choć zdarza się też starsze słownictwo) będące w czynnej i biernej sferze leksyki, wyrazy ustępujące na skutek zmian cywilizacyjnych, wyrazy nowo przejęte, wymarłe, zapożyczenia obce, nie odnotowuje nazw własnych.

W Słowniku nie uwzględnia się leksyki gwar przyniesionych na Śląsk przez ludność przybyłą tu po II wojnie światowej.

W części wprowadzającej zamieszczono: skróty źródeł, skróty nazw powiatów i subregionów Śląska, skróty członów nazw miejscowości, inne skróty, znaki graficzne, wykaz cytowanych miejscowości (uzupełnienia), zasady dokumentacji geograficznej, opis budowy artykułu hasłowego.

Na końcu kody QR do pobrania wcześniejszych tomów w formacie PDF.

Przibij piontka Koci Czelodce i dej sie scopić detektywistyczny przigodzie!

Do stu tysiyncy polnych myszow! W Zobrzu, na grubie wonglo Guido, zacły sie dzioć take hopsztosy, ło kerych nawet kotkom, kocicom, kotom i kocurkom sie niy śniyło. Bo nogle straciył sie sztajger Lojzik Uszok, przewodnik po grubie, kery wielce przoł bergmonom i ślonskymu cornymu złotu. Kamraty zacły zgadować, eli ftoś go capnył i wywioz fort. Kocio Czelodka ugodała sie i zacła go szukać

Czelodka przerobiyła na dole swoja piyrszo szychta. Wszyscy kukali do sztolnie i trefiyli nawet wrymbiarka, kery sie wylynkli. Koty miały na swojich wonsach pulwer z wonglo, a w lufcie wisiała jakoś srogo tajymnica. Bo po Uszoku, jak łogonym zamyrdać, niy było śladu. Komu zawodzoł tyn stary sztajger? Może zawicowoł ś niego zymstliwy Bebok? A może faflok kanarek cosik wyśpiywoł bez cufal? Coby wszysko szafnońć, trza sie było brać za robota. Bo hned Barborka, na kero rychtowali sie jak zawdy grubiorze i piyrszy roz Kocio Czelodka.

Śląskie wydanie książki "Kocia szajka i czarne złoto" 

Katowice najczęściej kojarzone są z węglem, kopalniami i hutami. Owszem, panował tu niegdyś przemysł ciężki, lecz to tylko część bogatej historii stolicy woj. śląskiego. Miasto jest również największym ośrodkiem kulturalnym regionu, pełnym muzeów, kin, teatrów oraz galerii sztuki. Przechadzając się jego ulicami, nie zobaczymy już huty, zamku, ani Pałacu Ślubów. Latem nie zasiądziemy w restauracji Grünfelda, a zimą nie udamy się na Torkat.
Zapraszamy na spacer po Katowicach, których już nie ma. Zobaczmy, jak zmieniło się miasto i odkryjmy je na nowo.

Bytom do dziś kojarzy się z węglem, kopalniami i hutami. Jego historia sięga jednak czasów piastowskich. Przez wieki wizerunek miasta zmieniał się wraz z nowo powstającymi budynkami, ulicami i placami. Gwałtowny rozwój przemysłu w XIX wieku, a co za tym idzie budownictwa, pozostawił po sobie piękne kamienice z bogato zdobionymi elewacjami, gmachy użyteczności publicznej, pomniki, dzieła inżynierii. Wielu z nich już dziś nie ma, chociaż nadal trwają w pamięci mieszkańców Bytomia. Album prezentuje ponad 100 lokalizacji, a przedstawione miejsca przestały istnieć zarówno wiele lat temu, jak i całkiem niedawno. To tylko niewielka część z bardzo dużej ilości obiektów, które na przestrzeni dziejów z różnych powodów zniknęły z mapy miasta. Nie pospacerujemy już po zachodniej pierzei Rynku, nie wejdziemy do rozbarskiego ratusza i nie zwiedzimy pałaców Goduli i Tiele-Wincklerów. Nie zobaczymy też wieży ciśnień, stolarzowickiej Bramy Brandenburskiej, kasyna huty "Julia", pomnika Fryderyka Wielkiego czy drewnianego kościółka w miejskim parku. Z książką w ręku wybierzmy się więc w podróż w przeszłość. To okazja do wspomnień i zachęta do odkrycia nieistniejącego już miasta, utrwalonego jednak na dawnych fotografiach.

Książka dwujęzyczna: polski i niemiecki

Po 1945 roku badania geologiczne w Polsce nabrały tempa. Odkryto złoża węgla brunatnego, miedzi, siarki i rozpoczęło się wielkie uprzemysłowienie. Pod kopalnie, huty i elektrownie - takie jak Turów czy Bełchatów - potrzebny był pusty teren. Wraz z powstawaniem nowych ośrodków przemysłowych kurczyły się lub wręcz znikały całe miejscowości: Opolno i Rybarzowice na Łużycach, Kazimierz Biskupi i Pątnów w Konińskiem, Bogomice i Rapocin pod Głogowem czy Piaski i Wola Grzymalina w Łódzkiem.

Dla wielu miejsc rozwój gospodarczy oznaczał apokalipsę. Niektóre zostały przykryte zwałowiskami odpadów, inne - zalane. Wysiedlono ludzi, wycięto lasy i zmieniono bieg rzek. "Istne raje" zamieniły się w kratery, w pustynie biologiczne i strefy katastrofy ekologicznej.

Marta Tomczok podróżuje szlakiem peerelowskiego przemysłu i miejscowości, które wchłonął. Opowiada o bliznach w ludzkiej pamięci i o bliznach w ziemi: śladach po szybach, wyrobiskach i hałdach, które na zawsze zmieniły polski krajobraz.

Szukałam sposobu, żeby oddać poczucie pustki, która powstaje w ludziach po odebranym im krajobrazie. Nie wszyscy chcieli od razu mówić, ale wszyscy chcieli, żeby ich słuchać, gdy już się przełamali. Doświadczenia czekania i słuchania wydają mi się kluczowe dla tej książki - i nie tylko dla niej.

"Porté" to na pozór klasyczne fantasy drogi. W świecie cieni, zamków i walk szlachetny książę Fabrycy przemierza ogarnięty wojną kraj. W wiosce pośrodku lasu spotyka Porté - wybrańca, który jest już gotowy, by opuścić dom i stawić czoła przeznaczeniu. Razem wyruszają w podróż do stolicy. Ciąg wydarzeń doprowadza ich również do spotkania z księżniczką.
I właśnie tak to zwykle wygląda. Tyle że tym razem kilka rzeczy jest bardziej realistycznych. Po pierwsze, pytanie, czy dobry książę jest najwłaściwszą osobą do sprawowania władzy w czasach kultu siły. Po drugie, kwestia, czy prosty człowiek posiada umiejętności potrzebne do decydowania o losach całych państw. Przyjaźń chłopa i króla też lepiej wyglądałaby w baśni niż w społeczeństwie feudalnym, a księżniczka na tronie może stanowić pewien problem dla monarchii.
Do tego istnieją jeszcze cienie - potężne istoty, które zrobią wszystko, by świat zapłonął. Prawdopodobnie tylko nasi bohaterowie mogą je powstrzymać.